ذکر عام و اراده خاص

(فقه) گفتن لغت یا عبارت عام که عموم آن مورد نظر گوینده نباشد و بعکس قسمتی ازمدلول آن مورد نظر او باشد چنانکه گاهی دین گویند وقرض را اراده کنند در حالیکه دین اعم از قرض است. این نوع استعمال در قانونگذاری و استعمالات حقوقی و قضائی درست نیست. گاهی ذکر خاص می کنند و اراده عام مثلا قرض می گویند و مقصود دین است مانند قرض مذکور در ماده 421 قانون تجارت. این گونه استعمالات هم باید ترک شود.