حسن نیت

(مدنی) وضع فکری کسیکه اقدام بعمل حقوقی از روی اشتباه می کند و تصور می کند که عمل او بر وفق قانون است وحال اینکه موافق قانون نیست و مقنن در مقابل عواقب زیان آور آن عمل حقوقی درحدود معینی او را حمایت می کند مانند صاحب یدی که تصور می کند با مالک واقعی معامله کرده ومال را از او گرفته و حال اینکه با غاصب معامله کرده است (ماده 549 – 1141- 2265 قانون مدنی فرانسه و ماده 304 قانون مدنی ایران) یا کسیکه روی زمین غیر ساختمان می کند باعتقاد اینکه ملک او است (ماده 555 قانون مدنی فرانسه) درحقوق ما حسن نیت قبول نشده و بهمین جهت مقنن ایران ماده 301 ببعد قانون مدنی ما را مقید بضمانت اجرائی کرده است که با فقه امامیه متناسب است و حال اینکه خود آن مواد را ازحقوق مدنی فرانسه گرفته است و تازه گرفتن آن مواد هم ضرورت نداشت زیرا ماده 308 ببعد قانون مدنی ما رفع نیاز می کرد.