حسن

(فقه) الف- حدیثی است مقبول که روات آن در هر طبقه (تا معصوم) امامی ممدوح (بدون اینکه تعدیل وتوثیق شده باشند) باشند و اگر تمام روات سلسله حدیث عادل باشند فقط یکنفر امامی ممدوح (غیرعادل) باشد بازآن حدث را حدیث حسن (نزد امامیه) نامند (رک. صحیح بالعرض)
ب – گاهی ممکن است یک حدیث از آخرسلسله (از طرف صدراسلام) تا نقطه معینی (درسلسله روات) امامی ممدوح غیرعادل باشند و ازآن نقطه ببعد بعضا یا کلا امامی ممدوح عادل نباشند (یعنی حدیث ازآن نقطه ببعد حالت ضعیف یا مقطوع یا مرسل را دارا باشد) در اینصورت حدیث تا آن نقطه حسن است (درایه شهید – صفحه 24- 98) بنظر بعضی صرف ممدوح امامی (غیر عادل) کافی نیست که حدیثی حسن باشد بلکه باید تصریحی بر ضعیف بودن راوی نشده باشد زیرا ای بسا ممدوحی که تصریح بر ضعف او شده است پس در حدیث صحیح، عدل راوی ظاهر و اتقان وضبط اوکامل است ولی در حدیث حسن چنین چیزی شرط نیست (درایه والد شیخ بهائی – صفحه 80) بهرحال فقهاء شیعه نیز مانند فقهاء عامه بحدیث حسن عمل می آن گردد مانند عموم نص دیگرویا وجود حدیث دیگر و مانند آنها.