عرف بین الملل

رویه ها و رسومی است که در دوره ای طولانی از زمان مراعات گشته و دولتها آن را به عنوان قانون تلقی کرده اند. در شکل گیری حقوق بین المللی عرفی دو عنصر رفتاری و روانی ضرورت دارد. عنصر رفتاری، عملی یکپارچه و مستمر (ترک فعل مستمر) از ناحیه دولتها، به نشانه رفتار مشکوة النور 8 حقوق اسلامی رسمی حکومتها، می طلبد. عنصر روانی متضمن اعتقادی راسخ است که چنین رفتاری را در هر مورد از حقوق بین الملل ضروری دانسته اند و یا آن را مجاز و مباح می شمرند. در ماده 38 اساسنامه دیوان بین المللی دادگستری عرف را به عنوان یکی از منابع اصلی حقوق بین الملل آورده است.