وثیقه

در لغت بمعنی استوار و آنچه که بآن اعتماد شود ومحکم کاری کردن راگویند. اصطلاحأ در معانی ذیل کار رفته است: الف- دراصطلاح مالی است( منقول یا غیرمنقول) که وام گیرنده تحت یکی ازصور قانونی (ازقبیل رهن و یا معامله باحق استرداد) آنرا نزد وام دهنده میگذارد ووام میستاند که اگر درموعد مقرر آنرا پس ندهد وام گیرنده بتواند ازمحل فروش وثیقه وقیمت آن طلب خود راکلایا بعضآ وصول کند. بودن وثیقه در تصرف وام دهنده شرط اساسی صدق وثیقه نیست یعنی ممکن است وثیقه تحقق پیدا کند ومال مورد وثیقه، دراختیار مالک آن باشد.
ب- مالی که برای تضمین حسن اجراء تعهد داده می شود در این صورت دین با لفعل ومحققی وجود ندارد (بعکس رهن وبیع شرط که باید درآنها دین با لفعل درحین عقد باشد). مثال: کسی به استخدام بانکی درمیآید وملکی ازخود را بعنوان وثیقه حسن اجراء خدمت میدهد و با نک راوکیل بلاعزل و وصی بعدالفوت قرار میدهد تامثلا سه ماه بعد ازختم خدمت او اگر متوجه ورود خسارتی ازوی ببا نک شود از محل فروش آن ملک طلب خود را بردارد. این جا دین با لفعل درحین استخدام وجود ندارد. ودلیل صحت این قرارداد ماده 10 قا نون مدنی و ماده 33 قانون ثبت است وعنوان عام معامله با حق استرداد آن را فرا- می گیرد و اجراء این سند وثیقه هم طبق ماده 34 قا نون ثبت خواهد بود. (رک. معاملات وثیقه ای)