قانون

الف – دستور کلی و گاهی جزئی که به وسیله مرجع ضالح انشاء شده و به وسیله مجالس قانون گذاری تصویب و سپس به توشیح مرجع صلاحیت دار برسد .
ب – در معنی اعم شامل مجموعه قواعد حقوقی است که به وسیله قانون گذار مقرر می شود .