غلبه

(فقه) یک- وضعی که اکثر افراد یک صنف یا یک نوع دارا میباشند مثلا چون غالب امین ها خیانت بمال مورد ودیعه نمیکنند غلبه درباب امین، انتفاء خیانت است. غلبه مبنای همه امارات قانونی است چنانکه مبنای ماده پنج قانون تجارت وماده 35 قانون مدنی غلبه است چه غالب معاملات یک تاجر تجارتی است، وغالب تصرفات ازطرف مالکین است. درهرماده قانونی که مبنای آن غلبه باشد نکات ذیل صادق است: الف- مدلول آن ماده یک اماره قانونی است و جنبه اثباتی دارد.
ب- ماده مذکوریک قضیه کلی است وجنبه عمومی دارد وازحیث کلی بودن آن نباید اختلاف و تردید نمود. ( رک. وارد مورد اغلب)
دو- استیلاء و سلطه غیرقانونی بر اموال غیریا قدرت عمومی چنانکه گفته اند: تنعقد الخلافه بالغلبه. ودر واقع مسلمانان بافکرحکومت de facto از قدیم آشنا بوده اند( اصطلاح شماره 2425).