عرف عملی

عبارت است از تکرارعمل ازطرف اکثر یا تمام افراد یک گروه درزندگی قضائی و غیره. وعناصر آن عبارت است از: الف- عرف عملی قاعده ای است که در مدتی نسبتأ دراز و مستمر درعمل رعایت شده باشد.
ب- قاعده مذکور بصورت قاعده موجد تعهد وتکلیف ازنظر کسانیکه آنرا رعایت می کنند درآمده باشد، مانند سکوت باکره درعقد نکاح که منهای دستورقانونگذاران ازنظرعرف دلالت برقبول عقد نکاح داشته است.
ج- قاعده مذکور از طرف تمام یا اکثر افراد یک قوم( خواه اهل تمام کشور یا اهل یک صنف معین باشند )رعایت شده باشد. درصورت اجتماع سه عنصر فوق و احراز آنها عرف ازنظر احرازکننده آن عناصر (( عرف مسلم )) نامیده میشود( ماده سوم قانون آئین دادرسی مدنی ) شرائط اعتبارعرف دوچیز است: الف- قبل ازواقعه ای که بایدعرف بر آن حکومت کند وجود داشته باشد.
ب- از طرف مقام صلاحیتدار تصریحی برخلاف اقتضای آن عرف نشده باشد. رک. عرف لفظی