صاحب منصب
( تاریخ حقوق )بمأمور دولتی گفته می شد که دارای درجه ای از مدارج خدمات دولتی باشد. به مستخدمان جزء هیچ وقت صاحب منصب گفته نمیشد. در این معنی گفته می شد: صاحب منصب اداری وصاحب منصب لشکری و صاحب منصب پارکه یا صاحب منصب دادسرا ( یعنی مستنطقان و دادیاران )ماده 103 قانون جزا.
