شهرت فتوائی

( فقه) اشتهارفتوی دریک مساله معین( بدون استناد بروایتی )خواه اساسأ روایتی در آن مورد نباشد ویا روایت بر خلاف آن مساله مشهور باشد ویا روایت برطبق آن باشد ولی مورد استناد قرار نگرفته باشد. چنین شهرتی ضعف حدیث – ضعیف موافق را جبران نمی کند (زیرا شرط جبران، استناد فتوی دهندگان بآن روایت ضعیف است) ولی این شهرت موجب تضعیف روایت مخالف است (اگر شهرت قدماء باشد) زیرا اعراض آنان از استناد باین روایت قرینه قابل ملاحظه ای است که موجب سلب اطمینان بصحت حدیث مخالف میشود. شهرت باین معنی خود بخود از منابع فقه نیست یعنی همانطور که به آیات قرآن و احادیث و عرف استناد میشود نمیتوان در ردیف آنها به شهرت فتوائی استناد کرد ومشهور بودن فتوی در یک مساله فقهی نمیتواند مستند باشد( جزء سوم فوائد – الاصول ازتقریرات نائینی ص 53 – 54) ومعذلک چون اغلب اقوال مشهور اساسی دارد عدول از گفته مشهور نیاز باحاطه بیشتر و دلیل استوارتر دارد (الفوائد العتیق- محمدباقر بن محمد اکمل- ص 31 – الفوائد الحدیث – مؤلف مذکور ـ ص 24- 25)