رضا

(مدنی – فقه) در لغت بمعنی موافقت و اختیار است و در اصطلاح در معانی ذیل بکار رفته است:
الف – میل قلب است بطرف یک عمل حقوقی که سابقا انجام شده یا الان انجام میشود یا بعدا واقع خواهد شد. رضا هم بزمان گذشته هم بزمان حال و هم بزمان آینده تعلق میگیرد بر خلاف قصد انشاء که فقط بزمان حاضر تعلق میگیرد بهمین جهت ماهیت قصد انشاء با ماهیت رضا فرق حقیقی دارد وماده 190 ق- م هم این فرق را مورد قبول قرار داده است (رک. قصد انشاء) انتقاد – قصد انشاء عبارت است از((اعلام رضا بمنظور ترتیب اثر دادن بآن از تاریخ اعلام)) (رک. انشاء) و این در حقیقت یک قسم از رضا است که فقط تعلق بزمان حاضر پیدا می کند و از حیث ذات با رضا فرق ندارد فقط از حیث عوارض و خصوصیات، قسمی از رضا را تشکیل میدهد. ابداع قصد انشاء که ذاتأ مغایر با رضا باشد چیزی است که تقریبأ از دو قرن پیش در فقه آغاز شده است و دلیلی برآن نیست.
ب- رضا درماده 199 ق – م که ازحقوق فرانسه گرفته شده است بمعنی بالا (که از فقه گرفته شده است) نیست بلکه رضا در ماده 199 عبارت است ازقصد انشاء ورضای بمعنی فقهی درحالت ترکیبی وبدون تمایز این دو از یکدیگر. بهمین جهت فرض رضای حاصل از اکراه در ماده 199 شده است وحال اینکه در فقه رضا با اکراه مانعة الجمعند وهیچوقت رضا ناشی از اکراه نمیشود (ماده 1070 ق- م )