رشد
(فقه – مدنی) کیفیت نفسانی است که دارنده آن میتواند نفع و ضرر (در رشد مدنی) یا حسن و قبح (در رشد جزائی) را تشخیص دهد چنین کسی را رشید گویند. فاقد این وصف اگر بحد جنون نرسد وصغیر نباشد سفیه خوانده میشود و صفت او را سفه گویند. در فقه نصی در تعریف رشید و سفیه (با غیررشید) نیست. (رک. سفه)
