ثیب
(بروزن میت) از اصطلاحات فقه و در معانی ذیل بکار رفته است:
الف – بمعنی محصن دربحث جزای اسلام (رک. احصان- محصن- محصنه)
ب- زنیکه بکارت اوطی مواقعه مشروع یا نامشروع از بین رفته باشد و هم چنین است از طریق وطی بشبهه. این صفت زن را ثیبوبت نامند صرف شوهرکردن موجب ثیبوبة نیست و باید مواقعه و ازاله بکارت هم صورت گیرد. درمقابل بکر استعمال میشود.
