جواز

(مدنی- فقه) الف – صفت مشترک عقود و ایقاعاتی که بصرف قصد یکطرف قابل فسخ است مانند ودیعه و وصیت تملیکی قبل از فوت موصی که از طرف موصی و موصی له جائز است. این اصطلاح در مقابل لزوم و ((قابل رجوع)) استعمال میشود. (رک. رجوع)
ب- مرادف پروانه است (رک. پروانه) ماده 11قانون انحصار تجارت خارجی 1311- 1320