عرف لفظی

یا عرف محاوره عبارت است از اینکه مدلول یک لغت یا یک عبارت در محاوره یک قوم بصورت خاصی تلقی بقبول شده باشد مثلا ممکن است یک کلمه در لغت معنی مخصوص داشته باشد ولی درمحاورات و استعمالات یک قوم معنی دیگری غیر از معنی لغوی داشته باشد و از همین رو است که ماده 224 قانون مدنی می گوید: ((الفاظ و عبارات طرفین عقد محمول بر معانی عرفی است )) ومقصود انحرف دراین ماده عرف لفظی است. درعرف لفظی ما مسئولیت بجای ضمان بکار رفته است. عرف لفظی درمقابل عرف، عملی بکار می رود. کلمه عرف هرگاه بطور مطلق استعمال شود بمعنی عرف عملی است. (رک. عرف عملی )