جزیه

(فقه) مالی است که یهود یا نصاری یا زرتشتیان به رئیس حکومت اسلام (امام) یا نائب او میدهند یا کاری که برای او کنند که در قلمرو اسلام (دارالاسلام) در مدت معین سکونت اختیارکنند و جان و مال وناموس آنان در حمایت حکومت اسلام باشد. عقد مذکور درانقضاء مدت قابل تجدید و تمدید است. عقد مذکوراز عقود لازم است و فسخ نمیشود مگر برضای طرفین. جزیه نوعی مالیات سرانه بوده است. رک. مالیات بر اشخاص