تراضی

(مدنی- فقه) توافق متقابل را گویند. درنظرعده ای ازفقهاء تراضی اعم ازعقد است زیرا درعقد باید ایجاب و قبول لفظی باشد و حال اینکه تراضی ممکن است بدون لفظ و بصرف داد و ستد یا اشاره یا نوشته واقع شود گاهی بجای تراضی، عنوان مراضات استعمال میشود چنانکه در ماده 501 ق – م نیز این اصطلاح بکار رفته است و مراضات در نظرمقنن عنوان عقد را ندارد. (رک. مراضات) شگفت آنکه در نصوص قوانین اسلامی شارع در موارد عدیده به صرف تراضی تکیه کرده وآنرا منشاء اثر شمرده است وتوجهی بالفاظ وصیغ نکرده است عده ای بتکلف کوشیده اند که صیغ و الفاظ را رکن عقود قرار دهند (در این باب احادیث مبحث عقد صلح بسیارقابل ملاحظه است)