تبادر
(فقه) وسیله ای است برای اینکه بدانند یک لفظ درمعنی حقیقی خود بکار رفته است یا درمعنی مجازی. تبادر یعنی سبق معنی بذهن درمورد لفظی که بدون قرینه بکار رفته باشد چنانکه از کلمه ((سند)) در اصطلاحات امروز نوشته عادی یا رسمی که درمقام دعوی یا دفاع قابل تمسک باشد دانسته میشود واستعمال آن در این معنی حقیقت است و بکار بردن آن در معنی مطلق مدرک ودلیل بدون قرینه میسر نیست پس در معنی اخیر مجاز است.
