وزیر

( حقوق اساسی) صا حب منصب عا لی رتبه وعضو عالیمقام قوه اجرائیه که ریاست قسمتی از امورعومی را دارد و در رأس یک وزارتخا نه قرارگرفته است.
(فقه) الف – بمعنی نمایندهء مخصوص شخص اول مذهب بکاررفته است چنا نکه موسی (ع) ازخداوند خواست که هارون برادرش را وزیر وی قرار دهد (واجعل لی وزیر أمن اهلی هرون اخی).
ب- بمعنی مشاور مخصوص شخص اول اسلام (چنانکه علی علیه السلام به مردم فرمود که من وزیر برای شما باشم بهتر است که امیر شما باشم: (انا لکم وزیرأ خیرلکم منی امیرأ ).
ج – عضو عالی رتبه و عالی مقام دولتی که قسمتی از امور عمومی را اداره میکرد خواه در مرکز کشور خواه در
مر کز حوزه های بزرگ کشوری چنانکه در منشور حکوت مصر به مالک اشتر دستور داده شده وزیر عادل برای خود انتخاب کند ( شر وزرائک من کان قبلک للاشرار وزیرا…)